رهبر شهید انقلاب به واسطه مسئولیت در سپاه پاسداران و شورای عالی دفاع، شناخت ویژهای فرماندهان برجسته داشتند. روایت ایشان از شهید بروجردی خاص و قابل تامل است.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی مرکز اسناد، تحقیقات و نشر معارف دفاع مقدس و مجاهدت های سپاه، رهبر شهید انقلاب به واسطه مسئولیت در سپاه پاسداران و شورای عالی دفاع، شناخت ویژهای فرماندهان برجسته داشتند. به مناسبت اول خرداد ماه سالروز شهادت محمد بروجردی «مسیح کردستان» روایت رهبر شهید انقلاب از دیدار با شهید بروجردی از نظر میگذرد.
آیتالله خامنهای طی سخنانی در سال ۱۳۶۶ میفرمایند: من شهید بروجردی را از اوایل پیروزی انقلاب شناختم. دقیقاً خاطرم نیست که کی بود. اواسط سال ۱۳۵۸ شورای انقلاب مرا مأمور کرد که بروم سپاه و کارهای سپاه را به عهده بگیرم. من در جایگاه فرماندهی سپاه قرار گرفتم و رفتم در سپاه مرکزی مستقر شدم.
برادرانی از آشنایان سپاه، کسانی که در سپاه بودند، به من مراجعه کردند و گفتند خوب است که شهید بروجردی را بگذارید اینجا. ظاهراً منطقه غرب کشور بود. موافقت کردم و شهید بروجردی را فرستادیم آنجا و از آن وقت با کار ایشان آشنا شدم.
در طول دو یا سه سال، دقیقاً یادم نیست، شهید بروجردی را میدیدم که در اشتغالات گوناگون و مأموریتهای مختلف سپاه، نقش داشت. در قرارگاه حمزه و تشکیل آن ایشان نقش داشت. تشکیل قرارگاه یکی از کارهای بسیار مهم بود. یادم میآید در سالهای ۱۳۶۰ و ۱۳۶۱ بود که حضور ضد انقلاب در منطقه غرب کشور، یک حضور بسیار فعالی شده بود. از طرف عراق تغذیه میشدند، هم تغذیه مالی و هم تغذیه تبلیغاتی و هم تغذیه تسلیحاتی. خیلی شیطنت میکردند. حضورشان در منطقه غرب کشور، واقعاً مشکلات بزرگی برای مردم آن منطقه بود.
مرحوم شهید بروجردی در این زمینهها بسیار فعال بود. یکبار در سال ۱۳۵۹ یا اوایل ۱۳۶۰ رفتم منطقه غرب، ایشان آن وقت در باختران بود و از نزدیک شاهد کار او بودم، اما چیزی که من از شهید بروجردی در آنجا احساس کردم و یک احترام عمیقی از او در دل من به وجود آورد این بود که دیدم این برادر، با کمال متانت و با کمال نجابت، به چیزی که فکر میکند مسئولیت و وظیفه است. برخی با احساسات شخصی و گروهی فکر میکردند یک نفر که با او موافقاند، او را تقویت کنند و یکی را که با او مخالفاند، با او مخالفت کنند. با کارهایش برخورد کنند. به هیچ وجه اینطور چیزی نبود. اما شهید بروجردی هیچگونه حرکتی که از آن حرکت، آدم احساس کند که در آن کارشکنی یا مخالفتی هست، انجام نمیداد و این علاقه من به این شهید را خیلی بیشتر کرد.
من تصور میکنم روحیه آرامش و نداشتن حالت ستیزه جویی با دوستان و گذشت و حلم در مقابل کسانی که تعارضهای کاری با او داشتند، نشانه آن روح عرفانی شهید بود. معاشرتی که بتوانم جزئیات حالات عرفانی او را به دست بیاورم، متأسفانه نداشتم، ولی برخوردها و رفتارها نشاندهنده معنویات و روحیات افراد است.
