گل علیبابایی، از یاران و همسنگران دیرین سردار شهید علیمحمد نائینی، در یادداشتی، از غروب عاشقانه فرماندهای گفت که عمرش را در سنگر فرهنگ و جهاد گذراند و سرانجام در جبهه تبیین، پاداش یک عمر اخلاص و مجاهدت را با شهادت در آغوش گرفت.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی مرکز اسناد، تحقیقات و نشر معارف دفاع مقدس و مجاهدت های سپاه، گلعلی بابایی در یادداشتی به مناسبت شهادت سردار سرلشکر پاسدار علیمحمد نائینی، از سالها آشنایی و همراهی با این فرمانده و نقش او در عرصه فرهنگ و روایت دفاع مقدس نوشت.
هوالشهید
چند خطی برای عرض ارادت به ساحت نورانی شهید والامقام سرلشکر پاسدار علیمحمد نائینی که بهواقع مصداق بارز این سخن سید شهیدان اهلقلم؛ سید مرتضی آوینی است. آنجا که میگوید:
"...حلقومها را میتوان برید، اما فریادها را، هرگز!
فریادى كه از حلقوم بریده برمیآید، جاودانه میماند"!
برای این کمترین که بیش از ۳۵ سال افتخار آشنایی و رفاقت با آن سپاهی مرد خنده روی اهل نائین را داشته، شنیدن خبر شهادت او اصلاً دور از انتظار نبود. چراکه به یقین میدانستم، برای این كهنه سرباز حماسه٨ساله دفاع مقدس و یاور دلسوز اهالی قلم ملتزم به خونهای پاك شهیدان آن نبرد سراسر شرافت، چه فخرى از این والاتر و چه فرجامی از این فرخندهتر، كه در گرماگرم مصاف تمامیت قوم خداباور سلمان پارسی با رجالههاى بعلپرست ائتلاف نامیمون آمریکای جهانخوار با رژیم كودك كش بنوصهیون، سنگر جهاد تبیین رسانهای را در ایران سپاه، به وجه احسن حفاظت و پاداش یك عمر مجاهدت را، با در آغوش كشیدن شاهد عاشق كش شهادت در واپسین سحر رمضان از خدای مجاهدان دریافت كند.
هرچند در این معامله با خدا، او منتفع شد و به آرزوی دیرینهاش رسید، اما جبهه فرهنگی انقلاب؛ بهویژه دلسوختگان عرصه ادبیات دفاع مقدس، از حمایت یاوری امین و مدیری کاربلد محروم شدند. چرا که شهید نائینی یک عنصر فرهنگی برخاسته از بطن جنگ بود که سالیان سال در مسئولیتهای مهم و متنوع نقشآفرینی کرده و چون پولاد آبدیده شده بود. از همین روی مدیریت هر سازمانی را که به عهده میگرفت، آنجا مآمن نیروهای دلسوز و کارآمد میشد. مصداق بارز این ادعا دوران طلایی مدیریت ایشان در مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس بود که توانست با در اختیار گذاردن آرشیوهای جنگ به یگانهای استانی و حمایت از پژوهشگران و نویسندگان برای خلق آثار در گونههای متنوع، خدمت شایانی به ثبت تاریخ پرافتخار دفاع مقدس نماید و سرانجام مزد زحماتش را از خدای شهیدان بگیرد. گوارایش باد این پاداش بیهمتا.
"گل علی بابایی- چهارم فروردین۱۴۰۵"
